A A A

KĄPIEL W WANIENCE

Starszym niemowlętom, które przyzwyczaiły się do wody, (zwykle w trzecim miesiącu życia), buzie myjemy w wanience. W miarę zwiększania ruchowej sprawności i zainteresowań malucha, do wanienki wrzucamy pływające za bawki. Dziecko nie marznie już tak szybko i może sobie w wodzie poleżec 15—20 minut. Zwróćmy uwagę, żeby nie piło wody, co zdarza się niektórym dzieciom. Przebywanie w wodzie staje się coraz milszą zabawą. Zaczyna się chlapanie i pryskanie. Włóżmy zatem ceratowy fartuch, żeby później się nie gniewać i nie denerwować, że dzieciak zamoczył nam ubranie i podłogę Lepiej bawić się razem z nim, a w odpowiedniej chwili stanowczo powiedzieć że koniec zabawy. Nie zapomnijmy przy okazji umyć również zabawek, które czyste i wysuszone odłożymy do następnego dnia.

Utrzymanie właściwej temperatury ciała, a więc ani nadmierne przegrze­wanie, ani chłodzenie, pomaga w zachowaniu zdrowia i przeciwdziała prze­ziębieniom. Dla donoszonych niemowląt o wadze 3-3,5 kg, które dobrze regulują swo­ją ciepłotę ciała, temperatura pomieszczenia nie powinna przekraczać 20-22°C. Również taka temperatura jest wystarczająca dla dzieci ważących 2 do 3 kg mimo że mają słabiej rozwiniętą tkankę tłuszczową i układ regulujący tem­peraturę ciała. Niektóre mogą wymagać tylko cieplejszego okrycia. Najwięcej problemów z utrzymaniem właściwej temperatury jest w zimie. Warto zaopatrzyć się w termometry — pokojowy, który zawiesimy na ścianie w pobliżu łóżeczka i drugi, który umieścimy za oknem. Kierowanie się tylko własnym odczuciem zimna może być bardzo mylne. Dla przykładu: wilgotne powietrze daje uczucie' chłodu niewspółmierne do temperatury otoczenia, zi­mne — ma mniej wilgoci, a podgrzane — staje się jeszcze bardziej suche. Dla­tego w zimie, w mocno ogrzewanych, a rzadko i mało wietrzonych mieszka­niach odczuwa się przykre wysychanie śluzówek. Dzieci są wtedy podatniejsze na infekcje.